Newirapina

Newirapina (Viramune)

Newirapina (Viramune) jest lekiem przeciw HIV, który zmniejsza liczbę wirusów w organizmie. Leki przeciw HIV, takie jak newirapina, zmniejszają uszkodzenia układu odpornościowego i zapobiegają występowaniu chorób, które definiują AIDS, zapobiegając replikacji wirusa HIV, umożliwiając zabijanie przeciwciał wiriony krążący w krwiobiegu; zmniejsza to wiremię.

Newirapina należy do klasy leków znanych jako nienukleozydowe inhibitory odwrotnej transkryptazy (NNRTI). Enzym odwrotna transkryptaza przekształca jednoniciowy RNA wirusa w DNA. Leki z klasy NNRTI zapobiegają replikacji wirusa HIV w komórkach, wiążąc się blisko aktywnego miejsca odwrotnej transkryptazy i hamując aktywność polimerazy.

Nevirapine jest produkowana przez Boehringer Ingelheim pod nazwą handlową Viramune. Newirapina została zarejestrowana w Unii Europejskiej w lutym 1998 r., A w Stanach Zjednoczonych w czerwcu 1996 r. Dostępnych jest kilka generycznych wersji newirapiny w postaci pojedynczego leku lub jako część kombinacji trzech leków o ustalonej dawce.

Formulacja newirapiny o przedłużonym uwalnianiu, którą można przyjmować raz dziennie, została zatwierdzona w Unii Europejskiej w 2011 r. Oraz w Stanach Zjednoczonych w 2012 r. (Viramune XR). Dostępne są również generyczne preparaty newirapiny o przedłużonym uwalnianiu.

Wydajność

Newirapina (Viramune) jest w stanie zmniejszyć miano wirusa HIV-1, umożliwiając zwiększenie liczby komórek CD4 u większości ludzi w połączeniu z co najmniej dwoma innymi lekami przeciwretrowirusowymi. Newirapina nie działa przeciwko wirusowi HIV-2.

Newirapina została licencjonowana po trzech badaniach klinicznych które ostatecznie ujawniło, że połączenie newirapiny i zydowudyny (AZT, Retroviru) i didanozyna (DDI, Videx - wziąłem to i to było jak połknięcie żywego kota) spowodowało większe zmniejszenie miana wirusa i wzrost liczby komórek CD4 niż zydowudyna i didanozyna przyjmowane bez newirapiny u osób, które wcześniej nie były leczone przeciwretrowirusowo. 

Ta potrójna kombinacja (którą wielu nazywa koktajlem) doprowadziła również do mniejszej liczby przypadków progresji HIV. (d'Aquila) (Montaner, 1998) (Floryda)

W kilku badaniach stwierdzono, że potrójne schematy leczenia, w tym newirapina, są tak samo skuteczne, jak schematy zawierające inhibitory proteazy. (Squires) (Guardiola) (Chen) Te badania rozwiały obawy dotyczące siły działania newirapiny u osób rozpoczynających leczenie z wysokim poziomem wiremii. (Podzamczer)

W wielu randomizowanych, kontrolowanych badaniach i badaniach obserwacyjnych porównywano newirapinę z efawirenzem. Systematyczny przegląd i metaanaliza 38 badań wykazała, że ​​leczenie przeciwretrowirusowe pierwszego rzutu oparte na efawirenz było znacznie mniej prawdopodobne, aby doprowadzić do niepowodzenia wirusologicznego niż leczenie oparte na newirapinie (RR 0,85 [0,73- 0,99 ]) i miał większe szanse na osiągnięcie wirusologii supresji. (Pillay)

Newirapina nie jest już zalecana jako preferowana opcja leczenia przeciwretrowirusowego pierwszego rzutu w wytycznych Wielkiej Brytanii, Europy, Stanów Zjednoczonych lub Światowej Organizacji Zdrowia, ale ze względu na niski koszt, jest nadal szeroko stosowany w krajach o niskim i średnim dochodzie.

Jak wziąć

Standardowa dawka newirapiny (Viramune) to tabletka 200 mg na dobę przez pierwsze 14 dni leczenia, a następnie 200 mg dwa razy na dobę lub tabletka o przedłużonym uwalnianiu 400 mg raz na dobę.

W ciągu pierwszych dwóch tygodni stosowania newirapiny należy przyjmować tylko jedną tabletkę raz dziennie, aby umożliwić organizmowi ustalenie bezpiecznego poziomu leku, zmniejszając w ten sposób ryzyko wystąpienia ciężkich wysypek skórnych lub innych działań niepożądanych. Newirapina może być przyjmowana z jedzeniem lub bez, a także w tym samym czasie, co inne leki przeciw HIV.

Newirapina jest również dostępna w postaci zawiesiny doustnej w dawce 10 mg / ml, którą mogą stosować dzieci lub osoby o masie ciała poniżej 50 kg, a także osoby, które nie mogą przyjmować tabletek.

Amerykańska Agencja ds.Żywności i Leków (FDA) obecnie zaleca przerwanie leczenia newirapiną w przypadku wystąpienia wysypki z objawami ogólnoustrojowymi lub ciężkiej wysypki. Jeśli w okresie indukcji wystąpi łagodna do umiarkowanej wysypka bez objawów ogólnoustrojowych, dawki newirapiny nie należy podwajać do pełnej dawki, aż wysypka ustąpi. Okres podawania raz dziennie również nie powinien przekraczać 28 dni. Jeśli wysypka nie ustąpiła, należy zastosować alternatywne leczenie. (Klein)

Osoby, które chcą przerwać lub zaprzestać leczenia opartego na newirapinie, powinny przerwać przyjmowanie składnika newirapiny z ich schematu na pięć dni przed nukleozydowym inhibitorem odwrotnej transkryptazy (NRTI). Ponieważ newirapina ma długi okres półtrwania i niską genetyczną barierę oporności, odstawienie wszystkich leków w tym samym czasie może spowodować, że efekty newirapiny utrzymają się znacznie dłużej niż NRTI, prowadząc do pojawienia się mutacji oporności do NNRTI. (Mackie) (Ściana)

Jeśli leczenie newirapiną zostanie przerwane z jakiegokolwiek powodu na dłużej niż siedem dni, po wznowieniu leczenia należy zastosować dawkę początkową 200 mg na dobę przez 14 dni.

Osoby z jednoczesnym zakażeniem wirusem zapalenia wątroby typu C / HIV mogą mieć wysoki poziom newirapiny we krwi. Newirapina nie jest zalecana do stosowania u osób z umiarkowaną lub ciężką niewydolnością wątroby.

Skutków ubocznych

Najczęstsze działania niepożądane doświadczane przez osoby przyjmujące newirapinę (Viramune) to wysypka skórna, nudności, zmęczenie, ból głowy, wymioty, biegunka, ból brzucha i ból mięśni.

Około 16% osób, które rozpoczynają przyjmowanie newirapiny, ma wysypkę w postaci czerwonych plam, swędzących grudek i / lub plam na skórze. Zwykle pojawia się po jednym do czterech tygodni leczenia i ustępuje po dwóch do czterech tygodni. Po tym większość ludzi ma niewiele skutków ubocznych lub nie ma ich wcale.

Wykazano, że jednoczesne leczenie profilaktyczne lekami przeciwhistaminowymi podczas pierwszych dwóch tygodni leczenia newirapiną zmniejsza ryzyko wysypki skórnej. (Anton.).

 Jednak leczenie kortykosteroidem prednizolonem nie ma wpływu na liczbę osób z wysypką i może zwiększyć jej nasilenie. (Montaner, 2003) (Knobel)

W wielu przypadkach wysypkę można leczyć lekami przeciwhistaminowymi. Rozpocząć leczenie newirapiną w tym samym czasie co abakawir (Ziagen)o jest zalecane, ponieważ oba leki mogą powodować wysypki skórne i może być trudno stwierdzić, który lek wywołuje reakcję.

Wydaje się, że kobiety są bardziej niż mężczyźni narażone na wystąpienie łagodnych i ciężkich postaci wysypki związanej z newirapiną. (Antinori) (Bersoff-Matcha) (od Luca) (Mazhude)

Osoby z ciężką wysypką lub gorączką, pęcherzami, owrzodzeniami jamy ustnej, zapaleniem spojówek, obrzękiem twarzy, bólem mięśni lub stawów lub ogólnym złym samopoczuciem, powinny skonsultować się z lekarzem, który może doradzić im zaprzestanie stosowania newirapiny.

Amerykańska Agencja ds. Żywności i Leków (FDA) w 2008 r. Wydała recenzje etykiet bezpieczeństwa dla tabletek i roztworu doustnego newirapiny po serii poważnych zaburzeń czynności wątroby i reakcji skórnych. Niewydolność wątroby może być związana z reakcją nadwrażliwości prowadzącą do ciężkiej wysypki skórnej (~ 7%), gorączki, ogólnego złego samopoczucia, zmęczenia, bólu mięśni lub stawów, pęcherzy, zmian w jamie ustnej, zapalenia spojówek, obrzęku twarzy, dysfunkcji nerek i rzadko, zespół Stevensa-Johnsona lub toksyczna nekroliza naskórka. Najpoważniejsze zdarzenia niepożądane w USA wystąpiły po leczeniu newirapiną w ramach schematu profilaktyki poekspozycyjnej u pracowników służby zdrowia.

Dwutygodniowy okres indukcji newirapiną w dawce 200 mg / dobę (150 mg u dzieci) może często zmniejszyć występowanie wysypki skórnej. W przypadku wysypki i braku innych objawów, nie należy zwiększać dawki do czasu ustąpienia wysypki. Czas wprowadzenia nie powinien przekraczać czterech tygodni; jeśli wysypka jeszcze nie ustąpiła, sugerowany jest alternatywny schemat.

W przypadku wystąpienia reakcji nadwrażliwości ze strony wątroby, skóry lub ciężkich reakcji nadwrażliwości nie należy wznawiać leczenia newirapiną. Istnieją przypadki uszkodzenia wątroby nawet po zawieszeniu, należy wykluczyć newirapinę z opcji leczenia tego pacjenta. 

Oprócz wysypki, u osób rozpoczynających stosowanie newirapiny problemem może być toksyczność wątroby. (de Maat, 2002) (de Maat, 2003) (González de Requena) (Martinez) Największe ryzyko toksyczności wątroby występuje w pierwszych sześciu tygodniach leczenia. Niektórzy eksperci zalecają przeprowadzenie panelu zdrowia wątroby na początku badania, w drugim tygodniu, kiedy dawka newirapiny jest zwiększana, i dwa tygodnie później. Pierwsze 18 tygodni terapii wymaga nadzoru, zwłaszcza pierwsze sześć tygodni, które są okresem największego ryzyka.

Z tego powodu newirapiny nie należy włączać do schematu profilaktyki poekspozycyjnej, aby zapobiec zakażeniu wirusem HIV. (Patel) Kobiety w ciąży mogą również być narażone na szczególne ryzyko wystąpienia toksyczności wątroby w momencie rozpoczynania leczenia newirapiną. (Hitti) (Lyons) Znaczące amerykańskie badanie wykazało, że chociaż ciąża stwarza ryzyko toksyczności wątroby u kobiet, stosowanie newirapiny nie. (Ouyang)

Mniej niż 1% pacjentów uczestniczących w badaniach klinicznych przerwało leczenie newirapiną z powodu toksycznego działania na wątrobę. Chociaż podwyższone poziomy enzymów wątrobowych są częstsze u osób z koinfekcją wątroby, osoby te nie są narażone na zwiększone ryzyko toksyczności wątroby.

W przypadku wystąpienia umiarkowanych lub ciężkich nieprawidłowości w aktywności enzymów wątrobowych, stosowanie newirapiny należy przerwać i wznowić tylko wtedy, gdy aktywność enzymów wątrobowych powróci do wartości wyjściowych. Leczenie newirapiną można wznowić, podając początkową dawkę 200 mg na dobę i uważnie monitorować aktywność enzymów wątrobowych. Po długotrwałym monitorowaniu dawkę należy ostrożnie zwiększyć do 400 mg na dobę.

Na początku 2004 r. Firma Boehringer Ingelheim zaktualizowała swoje uwagi dotyczące bezpieczeństwa w oparciu o retrospektywny przegląd danych dotyczących bezpieczeństwa. Stwierdzili, że kobiety z liczbą komórek CD4 powyżej 250 komórek / mm³ były 12 razy bardziej narażone na toksyczne działanie na wątrobę związane z newirapiną niż mężczyźni i że kobiety z liczbą komórek CD4 powyżej tego poziomu, które dopiero rozpoczęły leczenie, powinny należy ostrożnie rozpoczynać newirapinę, tak jak powinni to robić mężczyźni z liczbą komórek CD4 powyżej 400 komórek / mm³. 

To ostrzeżenie pozostaje w informacji o recepturze. Jednak kilka kolejnych badań doprowadziło do różnych wniosków. Prospektywne badanie kohortowe kobiet w Zambii, Tajlandii i Kenii wykazało, że nieprawidłowe wyniki testów czynności wątroby na początku badania, a nie liczba komórek CD4, lepiej przewidywały ciężkie uszkodzenie wątroby i związaną z tym wysypkę skórną w pierwszych 24 tygodniach po rozpoczęcie leczenia przeciwretrowirusowego, w tym newirapiny. (Peters)

Dane europejskie sugerują, że dla osób, które doświadczyły znacznego wzrostu liczby komórek CD4 po zastosowaniu innego schematu przeciwretrowirusowego, przejście na newirapinę jest bezpieczne, nawet jeśli ich liczba CD4 przekracza zalecany poziom dla rozpoczęcia leczenia lekiem. (de Lazzari) (Wolf) Na podstawie tych danych Europejska Agencja Leków poinformowała, że ​​osoby zarażone wirusem HIV z niewykrywalną wiremią mogą bezpiecznie przejść na newirapinę niezależnie od liczby komórek CD4.

Objawy toksyczności wątroby obejmują nudności, utratę apetytu, zmęczenie, tkliwość lub obrzęk wątroby, złe samopoczucie,biała część oczu, ciemnozielono-brązowy mocz, zażółcenie skóry (żółtaczka) i szare lub białe stolce.

Lipoproteiny o dużej gęstości (HDL lub „dobry” cholesterol) mogą zwiększać się u osób przyjmujących newirapinę i ogólnie wydaje się, że newirapina ma lepszy profil lipidowy niż efawirenz. (van der Valk) (van Leth, The Lancet) (van Leth, PLOS Med)

Odporność

Podobnie jak w przypadku wszystkich innych leków przeciw HIV, szczepy wirusa HIV oporne na newirapinę (Viramune) mogą pojawić się po pewnym okresie leczenia. Pojawienie się lekoopornych szczepów zbiega się ze spadkiem skuteczności leku.

Pojedyncza mutacja w genie odwrotnej transkryptazy jest wystarczająca do wywołania oporności na newirapinę. Najczęstszymi mutacjami związanymi z newirapiną są K103N, Y181C, G190A i Y188L. (Uhlmann) (Richman) Inne mutacje związane z newirapiną obejmują V106A, Y188C, G190S i M230L.

Gdy rozwinie się oporność na newirapinę, jest bardzo prawdopodobne, że wirus jest również oporny na efawirenz NNRTI (Sustiwę). (Antinori) (żonaty) Z drugiej strony, wcześniejsze narażenie na NNRTI może predysponować osobę do niepowodzenia przy schemacie opartym na newirapinie, nawet jeśli standardowe testy oporności wskazują, że nie ma oporności na NNRTI.

Interakcje lekowe

Osoby przyjmujące newirapinę (Viramune) nie powinien przyjmować następujących leków:

  • Hypericyna (dziurawiec zwyczajny), która może obniżać poziom newirapiny we krwi, prawdopodobnie powodując oporność.
  • Ketokonazol (Nizoral), ze względu na zmniejszone stężenie ketokonazolu.

Przyjmowanie newirapiny z inhibitorem proteazy zmniejsza stężenie inhibitora proteazy we krwi. Nienukleozydowy inhibitor odwrotnej transkryptazy etrawiryna najlepiej nadaje się do połączenia z inhibitorem proteazy.

Skojarzenie efawirenzu z newirapiną i etrawiryną, innymi NNRTI, nie jest zalecane ze względu na zwiększoną częstość działań niepożądanych. (van Lethh, PLOS Med)

Osoby przyjmujące newirapinę powinny również przyjmować niestandardowe dawki następujących leków lub przyjmować je ostrożnie:

  • Amoksycylina - poziomy amoksyl wzrost po podaniu newirapiny, zwiększając ryzyko wystąpienia działań niepożądanych.
  • Osdoksycyklina - poziomy Vibramycin / Wibramycyna-D są zmniejszane przez newirapinę.
  • Erytromycyna - poziomy erytropii as Erymaks / Erytrocyna / Erytropata / są zwiększane przez newirapinę, zwiększając ryzyko działań niepożądanych.
  • Osfelodypina - poziomy Plendi są zmniejszane przez newirapinę.
  • Flukonazol - Diflucan może powodować dwukrotne stężenie newirapiny, zwiększając ryzyko wystąpienia działań niepożądanych. Należy go używać ostrożnie. (Geel)
  • Gryzeofulwina - Poziomy Grisovin są zmniejszane przez newirapinę.
  • Chlorowodorek metadonu - Poziomy metadanych newirapina, osoby przyjmujące oba leki należy uważnie obserwować pod kątem objawów odstawienia, aw razie potrzeby dostosować dawkę metadonu. (Stocker) (Altice
  • Metronidazol - poziomy Flagyl / flagyl S / Metroyl są zmniejszane przez newirapinę.
  • Poziomy osnifedypiny Adalat są zmniejszane przez newirapinę.
  • Osiarczan chinidyny - poziomy Kinidin Durel są zmniejszane przez newirapinę.
  • Ossildenafil - poziomy i Viagra są zwiększane przez newirapinę, a Viagrę należy przyjmować w zmniejszonej dawce 25 mg.
  • Ostadalafil - poziomy Cialis są zwiększane przez newirapinę i należy je przyjmować w zmniejszonej dawce.
  • Newirapina obniża poziom teofiliny.
  • Wardenafilu Levitra należy go przyjmować w niższej dawce u osób przyjmujących newirapinę.
  • Newirapina obniża poziom warfaryny.

Newirapina może również obniżać poziom beta-blokerów i steroidów. Zmniejsza również skuteczność doustnych środków antykoncepcyjnych i zaleca się alternatywne formy antykoncepcji. (Mildvan)

Dzieci

Newirapina (Viramune) posiada licencję w Europie i Stanach Zjednoczonych na leczenie zakażenia HIV u niemowląt i dzieci. W 2008 roku amerykańska Agencja ds. Żywności i Leków (FDA) zaleciła niemowlętom i dzieciom przyjmowanie dawek newirapiny w zależności od powierzchni ciała, a nie masy ciała. (Klein) A

zalecana dawka doustna w fazie wprowadzania (lub indukcji) wynosi 150 mg na m² powierzchni ciała raz dziennie przez 14 dni. Po indukcji tę samą dawkę podaje się co 12 godzin. Młodsze dzieci mogą potrzebować wyższej dawki (na przykład 200 mg na metr2 powierzchni ciała dwa razy dziennie), ponieważ eliminacja u dzieci poniżej dziewiątego roku życia jest szybsza niż u starszych dzieci lub dorosłych. Maksymalny dzienny limit nie powinien przekraczać 400 mg.

Wydaje się, że newirapina jest bezpieczna, skuteczna i dobrze tolerowana u dzieci od urodzenia, chociaż nie zgłoszono żadnego dużego randomizowanego badania porównującego schemat oparty na newirapinie z innymi schematami. (Verweel) (Luzuriaga) (Janssens) Efekty uboczne są podobne u dzieci i dorosłych. (Baylor)

Ciąża 

Newirapina (Viramune) jest bezpieczny do stosowania u kobiet w ciąży. (Mirochnick) (Marazzi). Jednak stosowanie newirapiny u kobiet w ciąży wiąże się z wysokim ryzykiem toksyczności wątroby, która była śmiertelna dla matek i płodów (więc, mówię, wydaje się niebezpieczna !!!). (Hitti) (Timmermans) Istnieją również dowody na to, że poziom newirapiny we krwi jest obniżony u kobiet w ciąży, co może zwiększać ryzyko rozwoju oporności (zdecydowanie niebezpieczne !!!!). (Haberl) 

Wykazano również, że leczenie newirapiną podczas porodu zmniejsza przenoszenie wirusa HIV z matki na dziecko. (Guay) Późniejsze badania wykazały, że pojedyncze dawki newirapiny podczas porodu, z dawką lub bez dawki dla dziecka po urodzeniu, mogą dodatkowo zmniejszyć ryzyko przeniesienia zakażenia, jeśli zostaną dodane do kursu leczenia zydowudyną. (Taha) (Lallemant). Jednak ekspozycja matki na newirapinę utrudniała późniejszą potrójną terapię, w tym newirapinę, nawet u kobiet, które nie miały wykrywalnej oporności na NNRTI. (Jourdain) (Jackson) (Eschelman) (Cunningham) W związku z tym w lutym 2004 r. Światowa Organizacja Zdrowia zaleciła, aby nie stosować krótkoterminowych schematów monoterapii newirapiną, gdy dostępne były standardowe schematy. Było to spowodowane ryzykiem oporności na newirapinę, ponieważ zydowudyna w terapii skojarzonej zmniejszała przenoszenie zakażenia w większym stopniu niż sama newirapina. (Moodley)

Przetłumaczone przez Cláudio Souza 05 grudnia 2020 r. Z oryginału w formacie Newirapina (Viramune)napisany przez Keitha Alcoona w lipcu 2017 r

Referencje

d'Aquila R i in. Newirapina, zydowudyna i didanozyna w porównaniu z zydowudyną i didanozyną u pacjentów z zakażeniem HIV-1. Roczniki Chorób Wewnętrznych, 124: 1019-1030, 1996.

Montaner JSG i in. Randomizowane badanie z podwójnie ślepą próbą porównujące połączenia newirapiny, didanozyny i zydowudyny u pacjentów zakażonych wirusem HIV. JAMA, 279: 930-937, 1998.

Floridia M i in. Randomizowane badanie z podwójnie ślepą próbą dotyczące stosowania potrójnej kombinacji zawierającej newirapinę, nienukleozydowy inhibitor odwrotnej transkryptazy, u pacjentów z zaawansowaną chorobą wcześniej nie otrzymujących leków przeciwretrowirusowych. Journal of Acquired Immune Deficiency Syndromes and Human Retrovirology, 20: 11-19, 1999.

Squires K i in. The Atlantic Study: otwarte randomizowane badanie porównujące dwie strategie przeciwretrowirusowe oszczędzające inhibitory proteazy (PI) i standardowy schemat zawierający pi, końcowe dane z 48 tygodni. 13th International AIDS Conference, Durban, streszczenie LbPeB7046, 2000.

Guardiola J i in. Otwarte, randomizowane badanie porównawcze stawudyny (d4T) + didanozyny (ddI) + indynawiru (IDV) w porównaniu z d4T + ddI + newirapiną (NVP) w leczeniu pacjentów zakażonych HIV. 40th Interscience Conference on Antimicrobial Agents and Chemioterapia, Toronto, streszczenie 539, 2000.

Chen SY i in. Które schematy antyretrowirusowe mają największe szanse na przeżycie w San Francisco? 15th International AIDS Conference, Bangkok, streszczenie MoOrC1082, 2004.

Podzamczer D i in. Randomizowane badanie kliniczne porównujące nelfinawir lub newirapinę w skojarzeniu z zydowudyną / lamiwudyną u pacjentów zakażonych wirusem HIV (badanie łączone). Terapia przeciwwirusowa, 7: 81-90, 2002.

Pillay P i in. Wyniki dla schematów zawierających efawirenz w porównaniu z newirapiną w leczeniu zakażenia HIV-1: przegląd systematyczny i metaanaliza. PLOS ONE 8: e68995, 2013.

Klein R i in. Ważne zmiany w roztworze doustnym i tabletkach Viramune (newirapina). Uruchomienie FDA, 27 czerwca 2008 r.

Mackie NE i in. Kliniczne konsekwencje przerwania terapii przeciwretrowirusowej opartej na newirapinie: względna farmakokinetyka i zapobieganie lekooporności. HIV Medicine, 5: 180-184, 2004.

Muro E i in. Stężenia newirapiny w osoczu są nadal wykrywalne po ponad 2 tygodniach u większości kobiet otrzymujących newirapinę w pojedynczej dawce. Implikacje dla badań interwencyjnych. Journal of Acquired Immune Deficiency Syndromes, 39: 419-421, 2005.

Anton P i in. Występowanie wysypki i przerwanie leczenia newirapiną dwoma różnymi rosnącymi dawkami. AIDS, 13: 524-525, 1999.

Montaner J i in. Randomizowane badanie z grupą kontrolną dotyczące wpływu krótkiego cyklu podawania prednizonu na częstość występowania wysypki związanej z newirapiną u pacjentów zakażonych HIV-1. Journal of Acquired Immune Deficiency Syndromes, 33: 41-46, 2003.

Knobel H i ​​in. Niepowodzenie krótkotrwałego schematu prednizonu w zapobieganiu wysypce związanej z newirapiną: badanie z podwójnie ślepą próbą i kontrolą placebo: badanie GESIDA 09/99. Journal of Acquired Immune Deficiency Syndromes, 28: 14-18, 2001.

Antinori A i in. Kobiety i stosowanie leków przeciwalergicznych zwiększają ryzyko wystąpienia wysypki związanej z leczeniem newirapiną. AIDS, 15: 1579-1581, 2001.

Bersoff-Matcha SJ i wsp. Różnice między płciami w wysypce po nevirapinie. Clinical Infectious Diseases 32: 124–129, 2001.

de Luca A i in. Płeć, stosowanie kortykosteroidów i liczba CD4 są czynnikami predykcyjnymi dla wysypki skórnej związanej z newirapiną. AIDS, 14: S68, 2000.

Mazhude C i in. Kobiety, ale nie pochodzenie etniczne, są silnymi predyktorami wysypki wywołanej nienukleozydową odwrotną transkryptazą. AIDS, 16: 1566-1568, 2002.

de Maat M i in. Hepatotoksyczność po schematach leczenia zawierających newirapinę u osób zakażonych HIV-1. Pharmacology Research, 46: 295–300, 2002.

de Maat MMR i in. Seria przypadków ostrego zapalenia wątroby u niewyselekcjonowanej grupy pacjentów zakażonych wirusem HIV, leczonych przeciwretrowirusowo newirapiną. AIDS, 17: 2209-2214, 2003.

González de Requena D i in. Toksyczność wątroby wywołana przez newirapinę. AIDS, 16: 290-291, 2002.

Martinez E i in. Hepatotoksyczność u pacjentów zakażonych HIV-1 otrzymujących terapię przeciwretrowirusową zawierającą newirapinę. AIDS, 15: 1261-1268, 2001.

Patel SM i in. Poważne działania toksyczne na skórę i wątrobę związane ze stosowaniem newirapiny przez osoby niezakażone wirusem HIV. Journal of Acquired Immune Deficiency Syndromes, 35: 120-125, 2004.

Hitti J i in. Toksyczność matczyna przy ciągłym stosowaniu newirapiny w ciąży: wyniki PACTG 1022. Journal of Acquired Immune Deficiency Syndromes, 36: 772-776, 2004.

Lyons F i in. Tolerancja newirapiny u kobiet zakażonych wirusem HIV w czasie ciąży - słowo przestrogi. Druga Międzynarodowa Konferencja Towarzystwa AIDS na temat patogenezy i leczenia HIV, Paryż, streszczenie LB27, 2003.

Ouyang DW i in. Zwiększone ryzyko hepatotoksyczności u kobiet w ciąży zakażonych wirusem HIV otrzymujących leczenie przeciwretrowirusowe, niezależnie od ekspozycji na newirapinę. AIDS, 23: 2425-30, 2009.

Peters PJ i in. Hepatotoksyczności związanej z newirapiną nie przewidziano na podstawie liczby CD4 ≥250 komórek / µl u kobiet w Zambii, Tajlandii i Kenii. HIV Medicine, doi: 10.1111 / j.1468-1293.2010.00873.x, 2010

De Lazzari E i in. Ryzyko hepatotoksyczności u pacjentów z HIV z supresją wirusologiczną, którzy przeszli na newirapinę w zależności od płci i liczby CD4. 46th ICAAC, San Francisco, streszczenie H-1064, 2006.

Wolf E i in. Brak zwiększonego ryzyka dla kobiet lub wysokiego poziomu CD4 w jednoośrodkowej kohorcie HIV. 46th ICAAC, San Francisco, streszczenie H-1063, 2006.

van der Valk M i in. Silna terapia antyretrowirusowa zawierająca newirapinę skutkuje przeciwmiażdżycowym profilem lipidowym osocza: wyniki z Atlantic Trial. Ósma konferencja nt. Retrowirusów i zakażeń oportunistycznych, Chicago, streszczenie 654b, 2001.

van Leth F i in. Porównanie terapii przeciwretrowirusowej pierwszego rzutu ze schematami obejmującymi newirapinę, efawirenz lub oba leki oraz stawudynę i lamiwudynę: otwarte badanie z randomizacją, badanie 2NN. Lancet, 363: 1253-1263, 2004.

Van Leth F i in. Newirapina i efawirenz powodują różne zmiany w profilu lipidowym u pacjentów zakażonych HIV-1 leczonych przeciwretrowirusowo. PLOS Medicine, 1: e19, 2004.

Uhlmann EJ i in. Wpływ substytucji G190A odwrotnej transkryptazy HIV na fenotypową wrażliwość izolatów pacjentów na delawirdynę. Journal of Clinical Virology, 31: 198–203, 2004.

Richman D i in. Mutacje oporności na newirapinę ludzkiego wirusa niedoboru odporności typu 1 wybrane podczas leczenia. Journal of Virology, 68: 1660-1666, 1994.

Antinori A i in. Oporność krzyżowa między nienukleozydowymi inhibitorami odwrotnej transkryptazy ogranicza recyrkulację efawirenzu po niepowodzeniu leczenia newirapiną. AIDS Research and Human Retroviruses, 18: 835-838, 2002.

Żonaty JL i wsp. Zakres i znaczenie oporności krzyżowej na efawirenz po niepowodzeniu leczenia newirapiną. AIDS Research and Human Retroviruses, 18: 771-775, 2002.

Geel J i in. Wpływ flukonazolu na farmakokinetykę newirapiny. 15th International AIDS Conference, Bangkok, podsumowanie TuPeB4606, 2004.

Stocker H i in. Newirapina znacznie zmniejsza poziomy racemicznego metadonu i (R) -metadonu u pacjentów zakażonych ludzkim wirusem niedoboru odporności. Antimicrobial Agents and Chemioterapia, 38: 4148-4153, 2004.

Altice FL i in. Odstawienie opiatów wywołane przez newirapinę: wśród osób zażywających narkotyki drogą iniekcji z zakażeniem HIV otrzymujących metadon. AIDS, 13: 957-962, 1999.

Mildvan D i in. Interakcje farmakokinetyczne między newirapiną a etynyloestradiolem / noretyndronem w przypadku jednoczesnego podawania kobietom zakażonym wirusem HIV. Journal of Acquired Immune Deficiency Syndromes, 29: 471-477, 2002.

Verweel G i in. Stosowanie newirapiny u dzieci zakażonych wirusem HIV-1. AIDS, 17: 1639-1647, 2003.

Luzuriaga K i in. Leczenie skojarzone zydowudyną, didanozyną i newirapiną u niemowląt zakażonych ludzkim wirusem niedoboru odporności typu 1. New England Journal of Medicine, 336: 1343-1349, 1997.

Janssens B i in. Skuteczność wysoce aktywnej terapii przeciwretrowirusowej u dzieci zakażonych wirusem HIV: ocena po 12 miesiącach w rutynowym programie w Kambodży Pediatria, 120: e1134-1140, 2007.

Baylor M i in. Hepatotoksyczność związana ze stosowaniem newirapiny u dzieci zakażonych wirusem HIV. 12th Conference on Retroviruses and Opportunistic Infections, Boston, streszczenie 776, 2005.

Mirochnick M i in. Farmakokinetyka newirapiny u kobiet w ciąży zakażonych ludzkim wirusem niedoboru odporności typu 1 i ich noworodków. Zespół Protokołu 250 z Pediatric AIDS Clinical Trials Group. Journal of Infectious Diseases, 178: 368-374, 1998.

Marazzi MC i in. Bezpieczeństwo potrójnych schematów terapii przeciwretrowirusowej zawierających newirapinę w celu zapobiegania przenoszeniu wertykalnego w afrykańskiej kohorcie ciężarnych kobiet HIV-1. HIV Medicine, 7: 338-344, 2006.

Timmermans S i in. Skutki uboczne nelfinawiru i newirapiny podczas ciąży. AIDS, 19: 795-799, 2005.

Haberl A i in. U kobiet w ciąży ekspozycja na newirapinę w osoczu jest zmniejszona. 15th International AIDS Conference, Bangkok, podsumowanie TuPeB4644, 2004.

Guay LA i in. Newirapina jako pojedyncza dawka śródporodowa i noworodkowa w porównaniu z zydowudyną w celu zapobiegania wertykalnej transmisji HIV-1 w Kampali w Ugandzie: randomizowane badanie HIVNET 012. Lancet, 354: 795-802, 1999.

Taha TE i in. Krótka profilaktyka poekspozycyjna u noworodków w celu zmniejszenia przenoszenia wirusa HIV-1 z matki na dziecko: randomizowane badanie kliniczne NVAZ. Lancet, 362: 1171-1177, 2003.

Lallemant M i in. Pojedyncza dawka newirapiny okołoporodowej w połączeniu ze standardową zydowudyną w celu zapobiegania przenoszeniu wirusa HIV-1 w kierunku pionowym w Tajlandii. New England Journal of Medicine, 351: 217-228, 2004.

Jourdain G i in. Wewnątrzporodowa ekspozycja na newirapinę i odpowiedź matki po terapii przeciwretrowirusowej opartej na newirapinie. New England Journal of Medicine, 351: 229-240, 2004.

Jackson JB i in. Identyfikacja mutacji oporności K103N u kobiet w Ugandzie, które otrzymywały newirapinę w celu zapobieżenia wertykalnej transmisji HIV-1. AIDS, 14: F111-F115, 2000.

Eshleman SH i in. Selekcja i zanik mutacji oporności u kobiet i dzieci otrzymujących newirapinę w celu zapobiegania przenoszeniu wirusa HIV-1 w kierunku pionowym (HIVNET 012) AIDS, 15: 1951-1957, 2001.

Cunningham CK i in. Rozwój mutacji oporności u kobiet otrzymujących standardową terapię przeciwretrowirusową, które otrzymywały newirapinę w okresie okołoporodowym, aby zapobiec okołoporodowemu przenoszeniu ludzkiego wirusa niedoboru odporności typu 1: badanie cząstkowe protokołu 316 badania klinicznego u dzieci i młodzieży. Journal of Infectious Diseases, 186: 181-188, 2002.

Moodley D i in. Ocena bezpieczeństwa i skuteczności dwóch prostych schematów zapobiegania transmisji wertykalnej (TMF) w zakażeniu HIV: newirapiny w porównaniu z lamiwudyną i zydowudyną stosowanych w randomizowanym badaniu klinicznym (badanie SAINT). 13th International AIDS Conference, Durban, podsumowanie TuOrB356, 2000